Arc du Trump

Door Djilani

Nee, dit is niet een zoveelste opiniestuk over oom Donald. Geen maatschappelijke beschouwing naar aanleiding van de heer Trump. Als je het iets wilt noemen, noem het dan een Trump-gerelateerde-anekdote-met-als-klap-op-de-vuurpijl-een-oud-inzicht-in-een-nieuw-jasje’.

Even terugspoelen. Het is de dag na de Amerikaanse presidentsverkiezing, kwart over vijf in de ochtend. In het Sarphatipark heerst volkomen rust.  De stad slaapt nog. Of toch niet. De eerste klant van de dag komt me tegemoet gefietst.

‘… je ziet er lijkbleek uit’, zeg ik.

‘Klopt, hij is aan het winnen. Ik heb er niet van geslapen vannacht. Wat moet er van ons worden als zo een man de leider wordt van de machtigste natie in de wereld?’

~ stilte ~

Ik laat de rust zich weer meester van mij maken. Terwijl ik lag te slapen als een baby, mijn schaapjes op het droge had. Had hij de hele nacht lopen ijsberen. Hoofdbrekend. Overdenkend. Concentrerend op de toekomst van de hele wereld. ‘MAJOR MINDF#CK’, denk ik.

‘…onwetendheid’, zeg ik.

‘hoe bedoel je onwetendheid?’, vraagt hij enigszins verontrust.

‘Ik bedoel dat we niet kunnen weten wat de wereld te wachten staat als Trump leider wordt van de Verenigde Staten’.

~ rust ~

Hij lacht. Knikt instemmend. Hij krijgt nu ook rust over zich heen. Tijd om op te warmen.

‘…adem in, bal twee vuisten. Adem uit, strek die vingers uit’, zeg ik.

~ overwinning ~

Later die dag. Martin Luther Kingpark. Ik fiets de laatste klant van de dag tegemoet. Ik zie haar gestalte in de verte. Mijn gedachten dwalen af. Ik vraag me af waarom ik zo graag in dit park kom, wat maakt dit park zo bijzonder voor mij? Mijn gedachtestroom wordt abrupt onderbroken.

‘…Trump. Hij heeft gewonnen’, zegt zij.

Ik heb het. Ik weet. Voel. Waarom ik hier zo graag kom.

‘…but I still have a dream’, zeg ik.

 

Foto©Pete Souza

 

LinkedIn
YouTube