Rupsje-heeft-genoeg

Over het minimaliseren van je troep

Door Harufa

Laten we eerlijk zijn. Iedereen wil gelukkig zijn. Het liefst altijd en overal. Ik heb ook lange tijd gedacht dat je als een rupsje-nooit-genoeg door het leven moest gaan. Alles graaiende, pakkende en bewarende.

Nu wil je natuurlijk weten wat voor mij de ‘turning point’ is geweest?

Het is natuurlijk altijd moeilijk om een rechtlijnig verband te schetsen in dit soort situaties. Maar een aantal dingen zijn zo duidelijk als kan. Na het overlijden van twee van onze kinderen voelde ik me op z’n zachts gezegd K.U.T.

Zoveel keuzes te maken. Ik had moeite met het loslaten van een heleboel zaken. Ik wilde mijn kilo’s niet kwijt (die gaven mij warmte en beschutting), ik wilde mijn negatieve gedachten niet kwijt (die gaven mij een excuus stil te blijven staan) en ik wilde de materiële spullen niet kwijt (die vulden de ruimte op die voor mij sowieso altijd te leeg voelde).

Ergens in 2013 zag ik een documentaire over Tiny Houses. Mensen die er bewust voor kozen in een piepklein miniatuur huisje te wonen. Hun hele hebben-en-houwen op een oppervlakte vaak niet groter dan 20 vierkante meter. Het inspireerde mij enorm. Deze mensen hadden bewust afstand gedaan van alle ‘overbodigheid’ in hun spullen. Zij hadden niet stiekem ergens nog een loods gehuurd om het vervolgens vol te stoppen met allerlei voor-het-geval-dat-ik-het-nog-nodig-heb-troep. Nee. Het was geen show. Ze waren echte minimalisten. Ik was op slag geïnspireerd (met klem zeg ik ‘ik’. Djilani is van nature altijd al meer een materiële minimalist geweest). Dit wilde ik ook. Ik wilde ook simplificeren. Afstand doen van het overbodige. Focussen op wat echt belangrijk is in het leven.

Samen sloten we een pact: wij willen ook een simpel leven. Makkelijker gezegd dan gedaan. Wij kregen al snel door dat het voor ons niet mogelijk was om enkel en alleen op de spullen te letten. Alles moest opgeruimd. Ons lichaam. Onze geest. Onze zaak. Kort gezegd: Er volgden jaren die in het teken stonden van minimaliseren, van het simplificeren in de breedste zin van het woord:

  • We besloten dat ons klein, maar fijne appartement genoeg was voor ons op dit moment.
  • We besloten dat we veel teveel spullen bezaten. Zoveel dat we niet het gevoel hadden dat we er goed voor konden zorgen.
  • Ik besloot dat ik teveel kilo’s met mij meedroeg (en dan bedoel ik niet alleen de nodige zwangerschapskilo’s).
  • Ik besloot dat mijn negatieve gedachten tot een halt geroepen moesten worden, zodat ik weer kon groeien.
  • We besloten dat we geen bedrijfslocatie in Amsterdam Zuid nodig hadden om te kunnen doen wat we goed kunnen. (We hadden al eerder besloten dat we het personeel waren ontgroeid).
  • We besloten loze vriendschappen (kennissen, klanten en zakenpartners die je enkel gebruikt of waarvan je het gevoel hebt dat zij jou gebruiken) los te laten.
  • We besloten dat we teveel spullen hadden (of had ik dat al gezegd??!) Nee serieus: we hadden echt teveel spullen!!

Zo begonnen we in 2013 aan ons plan. Het luchtte op om spullen weg te doen. Soms meer, soms minder, soms voelde het gewoon klote. Het kostte mij veel tranen. Maar het bracht toch altijd meer lucht én licht. Dus we gingen door.

Van 2013 hebben we geen foto’s (of misschien hebben we het vakkundig vermeden hier foto’s van te maken). Dit was in 2015 (geloof me, het was dus nog veel erger!).

Garage voor

Dit is een korter tijdje geleden.

wp_20161213_15_38_47_pro-2

Wil jij ook minimaliseren? Weet je niet waar je moet beginnen? Vind alsjeblieft niet het wiel opnieuw uit. Begin hier met jou/jullie uitdaging: Minimaliseer in 5 weken!

Foto©Natalia Lach Lachowicz ‘Art of Consumption’

LinkedIn
YouTube