Minimaliseer! Week 3: DE VRAAG

Minimaliseer! WEEK 3: DE VRAAG

Door Harufa

Ik had een terugval. Nee, het maakt niet uit dat ik psychologie heb gestudeerd. Ik ben ook mens.

Ik had dus een terugval: uiteraard te verwachten voor iemand met een groot wat-als-we-dat-nog-kunnen-gebruiken-in-de-hele-verre-toekomst gen.

Ik herinnerde mezelf aan stap/week 1:

De KEUZE. Dat hielp al een beetje. Ja, ik WIL wel, maar ik KAN niet.

Ik herinnerde mezelf aan stap/week 2:

MIJN LEGENDE. Dat hielp al weer een stuk meer.

Maar toch.

Die vloer die we 8 jaar eerder voor aardig wat centen hadden gekocht, moest er nu door een lekkage (niet geheel vrijwillig) uit. Djilani had het met tegenzin vervolgens naar de garage gebracht. Djilani was al verder in zijn minimalistische houding en wou het op Marktplaats te koop zetten voor een prikkie (of gratis). Ik was daar nog niet. Dus bracht hij het naar ons quarantaineplek, onze garage. Een veilig haven voor mij om het proces van loslaten goed te doorlopen. Zonder dat ons hele gezin hier continue in huis mee werd geconfronteerd.

Die vloer was wel een dingetje. Omdat wij een dergelijk proces al wel eerder hadden doorlopen, hadden we in de loop van de tijd een paar vragen die we konden stellen:

  • Waarom heb ik het gekocht? (M.a.w. had/heb ik het ECHT nodig of verzin ik maar wat?)
  • Hoe lang heb ik het nu niet gebruikt? (Duur dat het nutteloos ergens stof ligt te trekken)
  • Helpt het mij om mijn legende waar te kunnen maken? (Blijf gefocused op groei en ontwikkeling)
  • Ken ik iemand die het kan gebruiken? (Het doorgeven van spullen kan echt een lekker gevoel geven)

En dan komen de vragen die voor iemand met een groot wat-als-we-dat-nog-kunnen-gebruiken-in-de-hele-verre-toekomst gen onmisbaar zijn. En…ja..echt…je moet ze allemaal aan jezelf stellen én beantwoorden:

  • Waarom moet ik het bewaren?
  • Waarom wil ik het bewaren?
  • Waarom zou ik het nu nog bewaren?
  • Waarom gooi, doe, geef ik het niet gewoon weg?
  • Waarom niet NU?

Het is meestal die laatste vraag, waarbij je het antwoord intern (en soms ook hardop) schreeuwt. JAAAH, WAAROM EIGENLIJK NIET!! WEG ERMEE!!

In mijn geval was de timing niet zo fijn voor Djilani. Normaal houd ik wel van een krachtmeting en doe ik qua tilkracht niet onder voor een gemiddelde man, maar nu was ik hoogzwanger. Dus daar ging Djilani weer: van de garage naar de straat. Ik zag hem vanuit het raam. Plank voor plank.  Liefde, zo sterk als hout.

Tijd voor Week 4: DE DOOS

Week 5: HET SPEL

Minimaliseer! Week 2: Jouw legende

Door Harufa

Minimaliseer in 5 weken: Week 2 JOUW LEGENDE

Ik had de eerste stap gezet. Ik had de KEUZE  gemaakt om op te gaan ruimen. Niet alleen geestelijk, maar ook fysiek. De troep moest uit ons huis en uit mijn hoofd. Het zou een pak van mijn hart zijn. Dat wist ik zeker.

Het klonk heel overtuigend, theoretisch natuurlijk 100 procent haalbaar. In de praktijk….? NOT REALLY! Zoals al eerder gezegd, behoorde ik tot de groep mensen die de KEUZE nog heel (maar echt: HEEEEEEEL) vaak tegen mezelf moest herhalen. Zowel in mijn hoofd als luidkeels.

Ik wil opruimen,

omdat ik geloof

dat ik me dan maximaal kan

concentreren op

dat wat belangrijk is

in mijn leven.

Het woord ‘BELANGRIJK’ rolt vaak over onze tongen. Wat betekende ‘BELANGRIJK’ eigenlijk voor mij? Met mijn hoofd wist ik al wat NIET belangrijk was: de grootte van je huis, merk van je auto en het saldo op je bankrekening (disclaimer: wel relevant als je zwaar in de min staat). Kortom: uiterlijke schijn.

Maar mijn hart had nog moeite om dat wat WEL belangrijk voor mij was écht goed vast te lijmen. Dag in, dag uit was ik samen met Djilani gefocused op één ding: wat wil ik bereiken in het leven? Wat is het dat wij na willen laten voor onze kinderen als we er op een dag niet meer zijn?

In de Afrikaanse humanistische filosofie hebben ze er een mooi woord voor met vele betekenissen: ‘UBUNTU’. Djilani en ik hadden onze oudste, overleden dochter deze naam meegegeven. Wij vertaalden het als “Ik ben omdat wij zijn”.

We wilden ons concentreren op GROEIEN en een positieve INVLOED uitoefenen op de levens van anderen. Met hart én passie. Met pure intenties. We wilden geloven in regen én zonneschijn. In lullen én poetsen.

Ik kwam erachter dat mensen – en dus ook ik – vaak geneigd zijn te denken in termen van MOETEN of WILLEN. Nu ik er langer over nadacht (sommigen zullen het mediteren noemen. It’s all-in the name), zag ik het: de DELTA. De delta van MOETEN, WILLEN en KUNNEN.

Dus ik lulde én poetste. Ging bezig met wat ik KON als ik voelde dat ik het wilde of als ik gewoon simpelweg voelde dat het MOEST. Er gingen dingen de deur uit. De kringloopwinkel werd gebeld om kasten, tafels, kleding, schoenen, dvd’s op te komen halen. Een marktplaats-account werd aangemaakt. De gemeentewerf werd gebeld om per week ongeveer 2 kubieke meter aan trash, junk, troep op te halen. Hoe het voelde? IT FELT TERRIFYING!!

En als de vrachtwagens dan wegreden met een lading troep die voormalig van ons was óf er weer iemand iets had overgekocht waarbij je zag dat ze er heel gelukkig van werden …IT FELT SOOO GOOD!! Niet alleen daarom, maar ook omdat mijn gedachten leken te kloppen. Ik voelde dat er langzaam aan meer ruimte ontstond om bezig te zijn met de echte dingen in het leven. Mij te kunnen richten op wat ik belangrijk vond in het leven. In de garage herontdekte ik mijn kwasten, mijn aquarel. Ik ontdekte mijn fotocamera. Ik begon te koken. Het vloeide! Het voelde geweldig! Ik kon genieten van dat én van Djilani die weer de piano bespeelde. De kinderen die in rust met elkaar speelden. De goede gesprekken met onze familie.

Het kwartje was gevallen. Iedereen wil iets anders uit het leven halen. Voor iedereen is zijn of haar legende anders. En dat is prima.

Dit is in ieder geval wat belangrijk is voor mij: dit is legendarisch leven voor mij. Ik daag je uit om ook over jouw legende na te denken. Wat wil je dat mensen van jou onthouden?

Klaar? Tijd voor Week 3: DE VRAAG

Week 4: DE DOOS

Week 5: HET SPEL

©Fotografie: Cole Rise

Over de streep.

Door Djilani.

Nietsvermoedend loop ik tegen het einde van de zwemles van kind 3 van 5 de foyer in. Ik beland in een live uitzending van “over de lijn”. Althans zo voelt het…

Met nummer 4 van 5 op de arm raak ik verwikkeld in een gesprek met een acht jarige. Geen koetjes en kalfjes. Ze heeft haar hart op haar tong liggen…

Ze maakt mij/ons (ik weet niet hoeveel mijn dochter van 2 jaar ervan mee krijgt) deelgenoot van haar onzekerheid. Zij, haar moeder en haar juf betwijfelen of ze dit jaar wel overgaat…

Waarom, waarom, waarom…

Na haar 3x deze vraag gesteld te hebben komt het hoogste woord eruit. ‘MIJN ZUSJE IS OVERLEDEN’.  Het is alsof mijn dochter haar ergens WEL begrijpt. Ze steekt haar hand de lucht in en ik zeg…. ‘HAAR ZUSSEN OOK’.

 

©Foto: ‘The Good weather Umbrella’ van John Wilhelm