GRASHELD en twee yogi’s

Grasheld zit in iedereen. Grasheld is overal. Grappige, inzichtelijke, moeilijke gesprekken en situaties die je aan het denken zetten en een gevoelige snaar raken. Yoga doe je niet alleen op een matje. Yoga is overal. Het gaat om je mindset. Hoe je naar de dingen kijkt die je meemaakt. Hoe je er betekenis aan geeft.

 

Grasheld gaat dit keer voor het eerst naar een bekende yogastudio in Amsterdam en hoort twee fanatieke yogi’s praten.

Yogi 1: ‘Yoga gaat voor mij om eventjes tot rust komen, weet je wel..’

Yogi 2: ‘Humm..Mijn kinderen waren vandaag echt een hel.’

Yogi 1: ‘…na zo’n lange werkdag op kantoor kan ik dat wel gebruiken.’

Yogi 2: (terwijl tikkend op smartphone) ‘…en dan nu mijn man nog zeiken over het eten dat ik heb gemaakt’.

Yogi 1: ‘En morgen bedenkende dat ik nog een major deadline heb.’

Yogi 2: ‘…wat is dat toch dat ik zelfs niet een yogalesje kan doen zonder even gestoord te worden door mijn gezin.’

Yogi 1: ‘Ik bedenk me net dat ik die deadline helemaal niet ga redden. Ik heb volgens mij ook nog een conference call.’

Yogi 2: ‘…weet je wat? Deze week ga ik met huishoud-staking. Geen wasjes, geen schoonmaak, geen avondeten’.

Yogi 1: ‘Morgen is weer een dag. Nu eerst een heerlijk potje zweven en zweten op een matje.’

Yogi 2: ‘Ik denk dat ik vanaf volgende week drie keer per week eraan moet geloven. De zomer komt er weer aan. Ik zeg ‘Doutzen Kroes’: here I come!’

In totale sereniteit opent de yogadocent de deur van de zaal. Hij wenkt dat de les gaat beginnen.

Yogi 1: ‘Kijk, hier kom ik voor. Eindelijk weer eens een echt gesprek met iemand waarmee je op één golflengte zit’.

Yogi 2: ‘Inderdaad, altijd fijn om even écht contact met iemand te maken’.

Hollands Next Guru

Door Djilani

Maandagmorgen 05.00. Nog geen mens op straat te bekennen. Je trekt jouw fiets uit het rek. Omdat je besloten hebt deze week rust te bewaren leg jij je toe op een monnikenwerk. De trappers in de perfecte positie brengen. 90 graden ten opzichte van jouw gebroken witte zadel en precies in lijn met de assen van jouw wielen. Een volmaakt moment.

Nietsvermoedend kijk je op. Je blik kruist met die van een andere vroege vogel. Zo een type waar de rust van afdruipt. Een oudere versie van jezelf, die vermoedelijk een kalmerend effect heeft op iedereen die geen goeroe is. Om jaloers van te worden.

Nog voordat de nijd een kans ziet, kans ziet om een lawine van negatieve gedachten te veroorzaken,  buig je het om. Wat die koning kan, kan jij ook! Ter inspiratie kijk je een laatste keer achterom. Je bent met stomheid geslagen. Hij fietste blijkbaar zo traag dat hij aanvankelijk aan jouw blik was ontsnapt. Zo traag dat hij perfect opging in het roerloze beeld van een fietspad: aan één zijde ingesloten door een strook beukenbomen en aan de andere zijde bevrijd door een uitdijende vaart. Tja, valt dat nog te evenaren?

Je voeten komen vrij van de grond, je vliegt. Een voorrecht, een sensatie die alleen aan superman voorbehouden is. Dus niet. Met je voeten beroer je nu de trappers die perfect in positie staan. Je ogen beginnen te stralen bij het aanschouwen van de gebroken witte banden die jouw natte fietsdroom compleet maken.

Het eerste stoplicht springt op groen nog voordat jij van jouw roze wolk – in de vorm van een transporterbike – hoeft af te komen. Je vangt een eerste glimp van haar op. De stad die slaapt. Nog één stoplicht, het viaduct onderdoor en je bent er. Geluksvogel dat je bent. Weer een stoplicht dat op groen springt. Immer gerade aus! Guess again…

Een doffe klap…gevolgd door een beangstigende stilte… 

Je staat weer met beide benen op de grond en de fiets in jouw handen. Hij ligt daar voor pampus. Alsof hij het fietspad in zijligging wou berijden, met de fiets nog tussen zijn benen en het stuur in zijn handen. Een snelheidsduivel. Hij mist alleen nog een drietand en twee hoorntjes op zijn hoofd.

Terwijl je hart in je keel bonst probeer je alles op een rijtje te krijgen. Zit ik fout? Nee! Had ik dit kunnen voorkomen? Nee! Hij is het. Hij is de boosdoener. Kwakzalver. Hoezo ga je ‘in het donker, over het voetpad, tegen de richting in fietsen, zonder fietsverlichting?’ Om vervolgens het fietspad letterlijk te bestormen op een punt dat er een metershoge heg staat. Hoe haal je het in je hoofd.  Jou valt niets te verwijten. Met een schoon geweten stap je op hem af. De boosheid zwakt af. Dichterbij gekomen constateer je dat hij een jongere versie van jezelf is. Gaat het? Vraag je bezorgd. Nauwelijks heb je deze woorden over je lippen en de jongeman stottert ‘sorry, ik zat fout’. Je knikt instemmend en maakt ondertussen een handuitreiking.

Hij trekt zich aan jou op. Onmiddellijk loop je over van zelfvoldaanheid.

Zo voelt het dus om goeroe te zijn.        

Foto©Artwallpaper

Grasheld l Dokterswachtkamer

Grasheld zit in iedereen. Grasheld is overal. Grappige, inzichtelijke, moeilijke gesprekken en situaties die je aan het denken zetten en een gevoelige snaar raken. Yoga doe je niet alleen op een matje. Yoga is overal. Het gaat om je mindset. Hoe je naar de dingen kijkt die je meemaakt. Hoe je er betekenis aan geeft.

 

Grasheld @Dokterswachtkamer

Afgelopen week in de wachtkamer bij de dokter:

De dokterspraktijk is net geopend. Grasheld stapt een volle wachtkamer binnen.

Grasheld:            “Goedemorguh iedereen”

Bijna iedereen groet terug. Niet allemaal even enthousiast. Grasheld gaat zitten naast een senioren stel.

Oude man:         “Verdomme zeg, dit ken eg nie”

Grasheld:            “Wat kan echt niet meneer?”

Oude man:         “Ik zit hier verdomme al bijna een kwartier te wachten.”

Grasheld:            “Oké…”

Oude man:         “Dat ken tog eg nie!”

Grasheld:            “Humm…”

Oude man:         “Je ken tog nie een paar ouwe mensen latuh wachten. Een kwartier lang”

Grasheld:            “Een kwartier?”

Oude man:         “Jaaahzekers, vijftien hele minuten”

Grasheld:            “Er zit ook wel een lichtpuntje aan meneer”

Oude man:         “Zou mij benieuwe welk lichtpuntie jij erin zie”

Grasheld:            “Nou…”

Oude man:         “Nounounou….lichtpuntie”

Grasheld:            “….”

Oude man:         “Sjonge jonge…”

Grasheld:            “Nou, u kunt er ook vanuit gaan dat de dokter de tijd neemt voor zijn patiënten als u een paar   minuten moet wachten”

 

Oude man kijkt verbaasd naar Grasheld en tilt zijn schouders op.

Het gesprek stopt.

Twee minuten later is de oude man aan de beurt.